Mattheüs 16:18 – Op deze petra …
Jezus vroeg aan zijn discipelen:
Wie zeggen de mensen, dat de Zoon des mensen is?
En zij zeiden: Sommigen: Johannes de Doper; anderen: Elia; weer anderen: Jeremia, of een van de profeten. (Mattheüs 16:13-14)
Maar dan kwam Hij tot de cruciale vraag, waar iedereen ook nu nog op antwoorden moet:
Maar gij, wie zegt gij, dat Ik ben? (Mattheüs 16:15)
Petrus zei:
Gij zijt de Christus, de Zoon van de levende God! (Mattheüs 16:16)
Jezus gaat in op dit woord van Petrus met een fundamentele uitspraak, Hij zei:
Zalig zijt gij, Simon Barjona, want vlees en bloed heeft u dat niet geopenbaard, maar mijn Vader, die in de hemelen is.
En Ik zeg u, dat gij Petrus zijt, en op deze petra zal Ik mijn gemeente bouwen en de poorten van het dodenrijk zullen haar niet overweldigen. (Mattheüs 16:17-18)
Met ‘petra’, het Grieks zelfstandig naamwoord voor rots, legt de Heer Jezus hier een relatie tussen de belijdenis van Petrus en zijn naam, in het Grieks ‘Petros’, wat rotsblok betekent.
Wat Jezus bedoelde, toen Hij zei dat Hij op deze ‘rots’, deze belijdenis van Petrus, Zijn gemeente zou bouwen, is te vinden in Mattheüs 7, waar Jezus zegt:
Een ieder nu, die deze mijn woorden hoort en ze doet, zal gelijken op een verstandig man, die zijn huis bouwde op de rots.
(Mattheüs 7:24, ook Lukas 6:48)
Een stevig ‘levenshuis’ bouwen op de rots, is leven volgens de belijdenis: Jezus is de Zoon van de levende God!
Een stevig levenshuis bouwen, of het volle leven beleven, zoals alleen Jezus dat geven kan, vereist volgens Mattheüs 7 vers 24 twee zaken:
- De woorden van Jezus horen.
- De woorden van Jezus doen.
De woorden van Jezus horen.
Paulus leert in de brief aan de Romeinen:
Zo is dan het geloof uit het horen, en het horen door het woord van Christus. (Romeinen 10:17)
Paulus schreef deze woorden in een tijd waarin er nog geen geschreven Nieuwe Testament bestond en de prediking dus de belangrijkste plaats innam in de verkondiging van het evangelie.
Later kwamen daar ook de evangeliën bij, met het levensverhaal van Jezus en werd wat Hij geleerd had verder uitgelegd in de brieven.
Ook in deze tijd blijft de noodzaak van een correcte prediking van het Woord, uitgaande van de belijdenis, dat Jezus de Zoon is van de levende God, en dat God waakt over zijn Woord, om dat te doen.
Dat het geloof uit het horen is, sluit het lezen van de Bijbel niet uit.
Integendeel. Paulus leert dat, wat in het hart en de gedachten van een mens leeft als gevolg van het horen of lezen van het evangelie, pas effect heeft als beleden wordt wat in het hart wordt geloofd.
Dat betekent dat dit geloof met de mond wordt uitgesproken.
Want indien gij met uw mond belijdt, dat Jezus Heer is, en met uw hart gelooft, dat God Hem uit de doden heeft opgewekt, zult gij behouden worden; want met het hart gelooft men tot gerechtigheid en met de mond belijdt men tot behoudenis. Immers het schriftwoord zegt: Al wie op Hem zijn geloof bouwt, zal niet beschaamd uitkomen. (Romeinen 10:9-11)
Merk op dat de overleggingen van het hart en het verstand pas krachtig worden in de geestelijke wereld, als die gedachten ook uitgesproken worden. Wanneer iemand iets luidop uitspreekt, hoort hij trouwens zijn eigen woorden, wat aanzet tot actie.
Uitspreken “ik geloof / ik vertrouw Jezus” is heel iets anders dan ‘bedenken’ dat Jezus te vertrouwen is.
De woorden van Jezus doen.
De woorden van de Heer Jezus doen is niet enkel in praktijk proberen te brengen wat men van Hem geleerd heeft. Hij zei:
Ik ben het licht van de wereld; wie Mij volgt, zal nimmer in de duisternis wandelen, maar hij zal het licht van het leven hebben.
(Johannes 8:12)
Jezus volgen houdt dus meer in dan discipel zijn.
Want ‘het licht van het leven hebben’, staat gelijk aan het leven dat Jezus beloofde ten volle te beleven, door een relatie van vriendschap met Hem, zoals Hij tegen zijn discipelen zei:
… u heb Ik vrienden genoemd, omdat Ik alles, wat Ik van mijn Vader gehoord heb, u heb bekend gemaakt. (Johannes 15:15)
Ondanks dat Jezus de mens met al zijn falen en gebreken door en door kent, wil Hij zijn vriend zijn en vanuit die relatie, wil Hij hem helpen om in dit leven tot die bestemming te komen, die Hij voor elke mens persoonlijk voorzien heeft.
Het is dus verstandig om te luisteren naar de adviezen die Hij geeft en die dan ook in praktijk te brengen.
Jezus spoort elke discipel aan met de woorden:
Komt tot Mij, allen, die vermoeid en belast zijt, en Ik zal u rust geven; neemt mijn juk op u en leert van Mij, want Ik ben zachtmoedig en nederig van hart, en gij zult rust vinden voor uw zielen; want mijn juk is zacht en mijn last is licht. (Mattheüs 11:28-30)
Waarbij ‘leert’ de vertaling is van ‘manthano’, volgens de OLB te vertalen als:
- leren, aannemen
- leren door gebruik en ervaring
- gewoon zijn.
Het onderwijs van Jezus is niet enkel verstandelijke kennis opdoen. Wat Hij onderwijst moet een plaats krijgen in het hart. Door het onderwijs van Jezus in praktijk te brengen, zal het karakter en de persoonlijkheid van de discipel gevormd worden, zodat, vanuit de vriendschappelijke relatie met Hem, het een gewoonte wordt te leven volgens wat Hij onderwezen heeft.
Het onderwijs van Jezus gaat vaak in tegen de verlangens van het hart van de mens, wat een duidelijke keuze vraagt van degene die Hem volgen wil, zoals Hij zei:
Indien iemand tot Mij komt, en niet haat zijn vader en moeder en vrouw en kinderen en broeders en zusters, ja zelfs zijn eigen leven, die kan mijn discipel niet zijn. (Lukas 14:26)
Vader en moeder moeten geëerd worden, dus met ‘haten’ bedoelde de Heer Jezus in deze context, dat vader en moeder, kinderen, broers en zusters niet op de eerste plaats mogen staan, als het op kiezen en beslissen aankomt.
Ja, een mens moet zelfs zijn eigen ‘leven’ haten. De letterlijke vertaling van het Grieks is hier ‘ziel’.
De ziel als de zetel van de persoonlijkheid, wie iemand is, met zijn karakter, met al zijn wensen en verlangens.
Het is belangrijk om niets en niemand anders, ook zichzelf niet, op de eerste plaats te zetten.
Wie vasthoudt aan eigen inzichten, eigen wijsheid en gewoontes …
… moet niet menen, dat hij iets van de Here zal ontvangen (aannemen), innerlijk verdeeld als hij is, ongestadig op al zijn wegen.(Jakobus 1:7-8)
Innerlijk verdeeld is de vertaling van ‘dipsuchos’, dat samengesteld is uit ‘dis’ (tweemaal) en ‘psuche’ (ziel), wat letterlijk te vertalen is als dubbelhartig, wat de oorsprong van het woord duidelijk weergeeft.
Het hart is de zetel van de ziel en iemand die twijfelt, innerlijk verdeeld of dubbelhartig is, wordt in de overleggingen van zijn hart naar twee kanten getrokken: de eigen verlangens en de wens om het onderwijs van Jezus aan te nemen en te beleven.
Dit is de strijd tussen ‘vlees’ en ‘geest’, die Paulus beschrijft in Romeinen 7.
Alleen Jezus kan deze strijd ten goede keren, maar het vraagt een duidelijke keuze en het besluit die keuze waar te maken, zoals Paulus schrijft:
Want wie Christus Jezus toebehoren, hebben het vlees met zijn hartstochten en begeerten gekruisigd. (Galaten 5:24)
Dit is een omschakeling in de overleggingen van het hart van de discipel, die enkel mogelijk is door Jezus op zijn woord te vertrouwen en Hem het gezag en de autoriteit over het eigen leven te geven , zodat …
… Christus door het geloof in uw harten woning make.
Geworteld en gegrond in de liefde, zult gij dan samen met alle heiligen, in staat zijn te vatten, hoe groot de breedte en lengte en hoogte en diepte is, en te kennen de liefde van Christus, die de kennis te boven gaat, opdat gij vervuld wordt tot alle volheid van God.(Efeziërs 3:17-19)
Een mooie toevoeging is de studie ‘Jeremia 1:12 – Ik waak over mijn woord’ waarin, bij de bespreking van de amandelboom, ter sprake komt hoe deze boom groeit en bloeit op een rotsachtige bodem.
Deze studie downloaden als PDF:
Mattheüs 16:18 – Op deze petra …